«για να γράψει μια γυναίκα πρέπει να έχει λεφτά κι ένα δικό της δωμάτιο»
Συντάκτης: ΒΑΣΩ ΜΠΕΡΗ
Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΟΥ
«Αυτό που γράφω είναι κάτι περισσότερο από επινόηση, είναι υποχρέωσή μου να μιλήσω γι’ αυτή την κοπέλα ανάμεσα σε χιλιάδες σαν κι αυτή. Και καθήκον μου, έστω και άτεχνα, να αποκαλύψω τη ζωή της.
Γιατί υπάρχει το δικαίωμα στην κραυγή.
Ε, λοιπόν κραυγάζω.
Καθαρή κραυγή και δίχως να ζητώ ελεημοσύνη.»
ΣΤ’ ΑΜΠΕΛΙΑ
«εννιά παιδικά καλοκαίρια αδιατάρακτης ευτυχίας, μέσα σε έναν ωκεανό αγάπης»
Ο ΜΑΚΑΡΙΤΗΣ ΜΑΤΙΑ ΠΑΣΚΑΛ
Τρεις συγγραφείς του 20ού αιώνα έδωσαν φωνή στις ανησυχίες µας, στα τραύµατά µας, στον φόβο µας. Και ταυτόχρονα µας βοήθησαν να ζήσουµε, µετριάζοντας το άγχος και την απελπισία µας. Αυτοί οι τρεις συγγραφείς είναι ο Πιραντέλο, ο Κάφκα και ο Μπόρχες.
Leonardo Sciascia, συγγραφέας
Ο ΑΧΥΡΩΝΑΣ ΦΛΕΓΕΤΑΙ
«Μπορώ να συνεχίσω τον δρόμο μου και να φύγω», σκέφτηκε. «Μπορώ να τρέξω δίχως σταματημό, να τρέξω και να μη γυρίσω ποτέ να κοιτάξω πίσω, ποτέ να μην τον ξαναδώ.»
4 3 2 1
«μια παραβολή για το ανθρώπινο πεπρωμένο και τα ατέλειωτα σταυροδρόμια που πρέπει να αντιμετωπίσει κανείς διαβαίνοντας τη ζωή»
Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ
Η λογοτεχνία δεν είναι η ζωή, αλλά ‘η εξύμνηση της ζωής, ένας τρόπος να συλλαμβάνουμε το δράμα με πιο ξεκάθαρο και κατανοητό τρόπο’.