Συντάκτης: ΒΑΣΩ ΜΠΕΡΗ

ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ

Η Βαλκανική Τριλογία είναι ένας ποταμός λέξεων 1.280 σελίδων γεμάτων σκέψεις, εικόνες, ιστορικά γεγονότα, συναισθήματα και το ιδιαίτερο χρώμα μιας εποχής που έχει αφήσει έντονο αποτύπωμα στην ιστορία όλων σχεδόν των λαών της Ευρώπης.

Η ΧΑΜΕΝΗ ΚΟΡΗ

Η Χαμένη Κόρη είναι μια ιστορία όπου το παρελθόν είναι εξίσου σημαντικό με το παρόν ενώ η πλοκή δίνει την εντύπωση ότι  το μυθιστόρημα αποτελεί σημαντικό μέρος του έργου της Φερράντε.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΛΟΥΣΥ ΜΠΑΡΤΟΝ

‘Η μοναξιά ήταν η πρώτη γεύση που γεύτηκα στη ζωή μου, και ήταν πάντα εκεί, κρυμμένη μέσα στο στόμα μου, στις πτυχώσεις του, σαν υπενθύμιση.’

ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

‘Το Αρχείο των Χαμένων Παιδιών’ είναι ένα εκπληκτικό κατόρθωμα λογοτεχνικής δεξιοτεχνίας με εναλλασσόμενους αφηγητές, κείμενα, ήχους και εικόνες. Μια σπουδή για την πραγματικότητα και την καταγραφή της, μια ιστορία που διασχίζει το χρόνο και το χώρο για να φωτίσει έναν νέο τρόπο να καταλάβουμε τι συμβαίνει όταν η κοινωνία μας χάνει τα παιδιά της· μια προσεκτική ματιά στην ιστορία των παιδιών-μεταναστών, που έχει ειπωθεί στο παρελθόν και θα ειπωθεί και στο μέλλον.

ΠΩΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ;

Το βιβλίο ‘Πώς να μιλήσεις για τον πατέρα σου’ είναι μια ειλικρινής ενδοσκόπηση, σαν αυτές που καθοδηγούν οι ψυχολόγοι, που στοχεύει στην κατανόηση και την απελευθέρωση από τις ενοχές και τα εγκλωβισμένα συναισθήματα, ώστε να έρθουν και τα ‘καλά’ δάκρυα, η αποδοχή και η κάθαρση.

Δέντρα, πολλά δέντρα

Η Ρούλα Γεωργακοπούλου θέλει, μ’ αυτή την εξομολόγηση, να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς της με την ιστορία της. Θέλει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να ξεκινήσει για το υπόλοιπο του βίου της ξαλαφρωμένη. Και το επιχειρεί χωρίς μελοδραματισμούς, με την ειλικρίνεια και το χιούμορ που χαρακτηρίζει τη γραφή της.

Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

Η Ενράιτ, χαρτογραφεί και απεικονίζει μοναδικά την αναξιοπιστία της μνήμης και τον τρόπο που τα μέλη μιας οικογένειας αντιλαμβάνονται ο ένας τον άλλο, το πώς αυτή η αντίληψη είναι εντελώς διαφορετική κάτω από το βλέμμα του ευρύτερου κόσμου, αλλά  και ότι κανείς δεν μπορεί – ακόμη και μετά το θάνατό του – να απελευθερωθεί από το ρόλο που του έχει δώσει η οικογένεια.