Στο Χρονοκαταφύγιο ο Γκοσποντίνοφ αναζητά την επίδραση του παρελθόντος όταν η καταφυγή σ’ αυτό γίνεται είτε από νοσταλγία, είτε επειδή το παρόν δεν είναι ανεκτό. Προβληματίζεται για το παρελθόν το ατομικό όσο και το συλλογικό, το παρελθόν κάποιου που το έχει ξεχάσει και το ιστορικό ένδοξο ή αιματοβαμμένο παρελθόν μιας χώρας και αναρωτιέται: ‘Υπάρχει ημερομηνία λήξης προς τα πίσω;’ – ‘Μπορεί το παρελθόν να βιωθεί ή να αρθρωθεί εκ νέου; Και χρειάζεται; -Και πόσο παρελθόν μπορεί στην πραγματικότητα να σηκώσει στους ώμους του ένας άνθρωπος;