ΜΙΚΡΕΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ, MURATTI/ένας αποχαιρετισμός

Ο Χρήστος Αστερίου στο βιβλίο ‘Μικρές αυτοκρατορίες, Muratti / Ένας αποχαιρετισμός’, ερευνά, φαντάζεται και αναπλάθει με τρόπο λιτό, στοχαστικό χωρίς συναισθηματισμό και  νοσταλγία, μια συναρπαστική ιστορία για όσα σκεπάζει ο πανδαμάτωρ χρόνος και για το εφήμερο των ανθρώπινων δημιουργημάτων. Ένα υβριδικό αφήγημα στο οποίο η έρευνα και η ιστορία συναντιούνται με τη λογοτεχνία με τρόπο μοναδικό.

ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ

‘Εάν κάποιος δε συντονίζει το βήμα του με το βήμα των συντρόφων του, αυτό ίσως οφείλεται στο ότι ακολουθεί έναν διαφορετικό τυμπανιστή. Ας προχωρά με το ρυθμό της μουσικής που αντιλαμβάνεται ο ίδιος, όποιο κι αν είναι το τέμπο της, όσο μακρινή κι αν ακούγεται.’ – Henry D. Thoreau

ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ

Κάθε αποχαιρετισμός έχει το δικό του ηθικό βάρος, και τη δική του στιγμή∙ έχει τελικά το δικό του χρώμα. Κάποιοι είναι τραυματικοί ενώ  κάποιοι άλλοι οδηγούν στην ευκταία αποδέσμευση. Η ιδέα του αποχαιρετισμού υπονοεί ότι η ευθύνη δεν πέφτει μόνο στον άλλον, αλλά και στις αναπόφευκτες προσδοκίες και ελπίδες που δημιουργούνται από εκείνους που πρέπει να τον αποδεχθούν. Ο Schlink γεμίζει με σιωπές τον εξωτερικό κόσμο των ηρώων του, οι οποίοι μέσα από τους ενδοσκοπικούς μονολόγους τους αναζητούν μια κρυμμένη αλήθεια, που παραμένει γι’ αυτούς, σχεδόν εσκεμμένα, αόρατη. Είτε  αφορούν σε ένα λάθος, σε ένα μοιραίο γεγονός ή σε μια προδοσία, οι αποχωρισμοί αυτοί κατακλύζουν τους ήρωες με έντονα συναισθήματα αγάπης ή μίσους, πικρίας, λύπης και πάνω απ’ όλα ενοχής.

ΠΩΣ ΣΥΛΛΟΓΑΤΑΙ Ο ΡΗΓΑΣ

Μέσα από νέα ευρήματα, επιχειρείται να ερμηνευτεί η δυσανεξία της επίσημης συντηρητικής ιστοριογραφίας απέναντι στην προσωπικότητα, τη δράση και το έργο του Ρήγα.

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΛΑΡΗ

Ένας από τους κυρίαρχους μύθους στην πορεία της αμερικανικής αυτο-κατανόησης και κουλτούρας είναι ότι με την προώθηση κάποιου προς τα δυτικά και το αντάμωμα με την ερημιά και την άγρια φύση θα διαλυθούν οι στενοί δεσμοί του παλιού κόσμου και ο μετανάστης θα γίνει Αμερικάνος. Ο Τζον Γουίλιαμς επιχειρεί να τοποθετηθεί σταθερά στην αμερικανική παράδοση με ‘Το Πέρασμα του Μακελάρη’ που χαρακτηρίζεται από έντονα στοιχεία αλληγορίας και εθνικού μύθου.

ΑΝΤΙΟ, ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Μια ιστορία ενηλικίωσης με μια οικογενειακή τραγωδία στο επίκεντρό της. Ένα ευαίσθητο μυθιστόρημα για την αντιμετώπιση του τραύματος και το χτίσιμο της ταυτότητας.

NEVERHOME

Ο Λερντ Χαντ με το ‘Neverhome’ παραδίδει στους αναγνώστες του μια ιστορία που έχει όλα τα στοιχεία της Οδύσσειας· την εξυπνάδα του ήρωα και τη δίψα του για περιπέτεια, τη συνάντηση με τον μέντορα, την αντιμετώπιση των εχθρών, την αναγνώριση των συμμάχων, δοκιμασίες, φυλακίσεις και τελικά την ανταμοιβή, την επιστροφή στην Ιθάκη.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΗ

‘ Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, δεν ήταν αλήθεια ότι τους Εβραίους τους μισούσαμε. Τρόπος του λέγειν ήταν. Γιατί και το μίσος είναι μια άμεση ανθρώπινη σχέση. Αν είχαμε πραγματικό μίσος για τους Εβραίους, θα ήταν σαν να τους αγαπούσαμε. Όχι, οι Εβραίοι ήταν πολύ απλά άνθρωποι από άλλο άστρο – συγκεκριμένα από το άστρο του Δαβίδ και της Σιών. Που μπορεί να ήταν λαμπρότατο, αλλά για εμάς δυστυχώς βρισκόταν πιο κάτω από τον ορίζοντα. Ως εκ τούτου, το να ερωτευτεί κανείς Εβραία δεν μπορούσε να θεωρηθεί μία συγγνωστή διαστροφή όπως, ας πούμε, η ομοφυλοφιλία. Επρόκειτο για κάτι απολύτως ακατανόητο, μια ψυχική απονέκρωση, για κάτι χειρότερο κι από προδοσία, χειρότερο κι από παράβαση των όρκων.’