Βέβαια τούτο το φλύαρο ημερολόγιο ένα προσωπείο είναι  κι αυτό, το λογοτεχνικό ισοδύναμο του καθημερινού γελαστού προσώπου που κρύβει τη μέσα διάβρωση από τις ζήλιες, τις τύψεις, τους φόβους και τη συνειδητοποίηση της ανεπανόρθωτης ηθικής αποτυχίας. Παρ’ όλα αυτά κάτι τέτοιες προσποιητές εκδηλώσεις δεν είναι μονάχα μια παρηγοριά αλλά μπορεί να αποδίδουν και μια στάλα υποκατάστατο θάρρους.’