Η ΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Γραμμένο σε μια γλώσσα πλούσια και ποιητική που αφήνει χώρο στο ανείπωτο – ασυνήθιστη γι’ αυτό το είδος της λογοτεχνίας – το βιβλίο ‘Η μέρα χωρίς όνομα’ είναι μια βαθιά μελέτη χαρακτήρων, για την αντιμετώπιση της απώλειας και του θανάτου, για τη μοναξιά και την απόγνωση. 

Η ΘΕΙΑ ΤΟΥΛΑ

Ο Ουναμούνο θίγει με ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τρόπο μια σειρά από θέματα όπως η σεξουαλικότητα, η θρησκευτικότητα, ο αντιφατικός χαρακτήρας της ανθρώπινης φύσης.

ΣΤΗ ΓΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΣΚΑΙΡΑ ΥΠΕΡΟΧΟΙ

«Αν, συγκρινόμενη με την ιστορία του πλανήτη μας, η ζωή ενός ατόμου είναι τόσο σύντομη, ένα βλεφάρισμα όπως λένε, τότε το να είσαι υπέροχος, έστω και από την ημέρα που θα γεννηθείς ως την ημέρα που θα πεθάνεις, σημαίνει ότι είσαι υπέροχος μόνο πρόσκαιρα.»

ΑΝΤΙΟ ΤΩΡΑ, ΤΑ ΛΕΜΕ ΑΥΡΙΟ

Μέσα από ένα μείγμα μνήμης και φαντασίας, ο αφηγητής επανεξετάζει το διαπερατό θέμα της απώλειας και του πένθους.

Η ΣΙΩΠΗ

Στη «Σιωπή» και σ’ ένα καθαρά δυστοπικό περιβάλλον που δημιουργεί, ο DeLillo ασχολείται με την τεχνολογία και έμμεσα μας ζητά να σκεφτούμε πόσο μεγάλο μέρος της ζωής μας ζει αυτήν τη στιγμή στο και από το διαδίκτυο, και πόσο σημαντική θα ήταν η απώλεια της πρόσβασης σ’ αυτό.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2020 – ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Ακόμα κι αν – αυτό το περίεργο καλοκαίρι – ακυρωθούν τα φεστιβάλ και οι συναυλίες, ακόμη κι αν αποφασίσετε να αποφύγετε τις κρουαζιέρες και το μπάνιο σε πολυσύχναστες παραλίες, μπορείτε πάντα να παραμείνετε πιστοί στα αναγνωστικά σας σχέδια. Τόσο οι φανατικοί αλλά ακόμα και οι περιστασιακοί αναγνώστες γνωρίζουν ότι το καλοκαίρι είναι η εποχή για…

ΚΑΡΑΒΟΦΑΝΑΡΟ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ ΝΕΡΟ

Ο Τομπίν σ’ αυτό το μυθιστόρημα – που ήταν υποψήφιο για το βραβείο Booker το 1999- διερευνά τις διαφορές μεταξύ των τριών γυναικών, τις παρεξηγήσεις, τις ανεκπλήρωτες γονικές προσδοκίες και τα κρυμμένα τους συναισθήματα.

ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ

«Είχα την αίσθηση ότι μπορούσα να κολυμπήσω μίλια ολόκληρα, ως τον ωκεανό : μια λαχτάρα για ελευθερία, μια παρόρμηση για κίνηση με τραβούσαν μπροστά, σαν νήμα δεμένο γύρω απ’ το στήθος μου. Αυτή την παρόρμηση τη γνώριζα καλά, και είχα μάθει πια πως δεν ήταν το κάλεσμα από κάποιον πλατύτερο κόσμο, όπως νόμιζα παλιά. Ήταν μονάχα μια λαχτάρα να δραπετεύσω απ’ όσα είχα.»