ΤΟ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ

Κινούμενος επιδέξια μέσα στο χρόνο, σε ένα κείμενο στοχαστικό και ειλικρινές, ο Κρίγκερ συνδέει τη γερμανική ιστορία με τις προσωπικές του εμπειρίες, σκιαγραφώντας έτσι την εικόνα της μικροαστικής ζωής μιας ολόκληρης γενιάς

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Με προφανές αυτοβιογραφικό υπόβαθρο, ο Εφιάλτης είναι μια αφήγηση για την ηθική και σωματική εξαθλίωση των ανθρώπων και της γερμανικής κοινωνίας την εποχή της πτώσης του ναζισμού, την εποχή της μεγάλης κατάρρευσης.

ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ

Το βιβλίο ‘Πρόσωπα σε απόγνωση’ είναι μια μελέτη χαρακτήρων, ένα κόσμημα ανάλυσης για τις ανθρώπινες σχέσεις στο οποίο η Φοξ επικεντρώνεται στον αιώνιο, καθημερινό αγώνα να βρούμε τη θέση μας στον κόσμο, κάτι που σε πολλές περιπτώσεις οδηγεί σε αδιέξοδο, σε απόγνωση.

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΛΑΡΗ

Ένας από τους κυρίαρχους μύθους στην πορεία της αμερικανικής αυτο-κατανόησης και κουλτούρας είναι ότι με την προώθηση κάποιου προς τα δυτικά και το αντάμωμα με την ερημιά και την άγρια φύση θα διαλυθούν οι στενοί δεσμοί του παλιού κόσμου και ο μετανάστης θα γίνει Αμερικάνος. Ο Τζον Γουίλιαμς επιχειρεί να τοποθετηθεί σταθερά στην αμερικανική παράδοση με ‘Το Πέρασμα του Μακελάρη’ που χαρακτηρίζεται από έντονα στοιχεία αλληγορίας και εθνικού μύθου.

Ο ΦΙΛΟΣ

‘Ως ειδυλλιακή περιγράφει ο Κούντερα τη σχέση των ανθρώπων με τα ζώα. Ειδυλλιακή επειδή τα ζώα δεν εκδιώχθηκαν μαζί μ’ εμάς από τον Παράδεισο. Παραμένουν εκεί, ανενόχλητα από περιπλοκές όπως η διάκριση σώματος και ψυχής, κι εμείς μόνο μέσω της αγάπης και της φιλίας μαζί τους κατορθώνουμε να επανασυνδεθούμε με τον Παράδεισο, αν και μονάχα από μια κλωστή.’

Η ΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Γραμμένο σε μια γλώσσα πλούσια και ποιητική που αφήνει χώρο στο ανείπωτο – ασυνήθιστη γι’ αυτό το είδος της λογοτεχνίας – το βιβλίο ‘Η μέρα χωρίς όνομα’ είναι μια βαθιά μελέτη χαρακτήρων, για την αντιμετώπιση της απώλειας και του θανάτου, για τη μοναξιά και την απόγνωση. 

Η ΘΕΙΑ ΤΟΥΛΑ

Ο Ουναμούνο θίγει με ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τρόπο μια σειρά από θέματα όπως η σεξουαλικότητα, η θρησκευτικότητα, ο αντιφατικός χαρακτήρας της ανθρώπινης φύσης.

ΣΤΗ ΓΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΣΚΑΙΡΑ ΥΠΕΡΟΧΟΙ

«Αν, συγκρινόμενη με την ιστορία του πλανήτη μας, η ζωή ενός ατόμου είναι τόσο σύντομη, ένα βλεφάρισμα όπως λένε, τότε το να είσαι υπέροχος, έστω και από την ημέρα που θα γεννηθείς ως την ημέρα που θα πεθάνεις, σημαίνει ότι είσαι υπέροχος μόνο πρόσκαιρα.»

ΑΝΤΙΟ ΤΩΡΑ, ΤΑ ΛΕΜΕ ΑΥΡΙΟ

Μέσα από ένα μείγμα μνήμης και φαντασίας, ο αφηγητής επανεξετάζει το διαπερατό θέμα της απώλειας και του πένθους.