ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ – ΚΑΛΛΙΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

  …το μεγαλύτερο κακό το κάνει η σκέψη, είναι ικανή να φανταστεί τα χειρότερα, ανοίγει μονοπάτια εκεί που δεν υπάρχει παρά μόνο πυκνή κι αγριωπή βλάστηση, αυτή συλλαμβάνεται εν βρασμώ κι εσύ τιμωρείσαι ισόβια…   ‘ΔΕΝΔΡΙΤΕΣ’ ,  Κάλλια Παπαδάκη European Union Prize for Literature [2017] Βραβείο Νέου Λογοτέχνη – Περιοδικό “Κλεψύδρα” / “Έναστρον” [2016] Εκδόσεις : ΠΟΛΙΣ

ΜΠΕΡΛΙΝ

«γιατί, γιατί στον διάολο να προσφέρουμε με τόση γενναιοδωρία άλλοθι σε μια κοινωνία που ισχυρίζεται πως έχει καταλάβει, ενώ φουντώνει η άποψη ότι πάνε αυτά πέρασαν, κουραστήκαμε να μας θυμίζουν συνέχεια το παρελθόν,…εμείς δεν είχαμε ιδέα, αυτό ήταν μια ανωμαλία που την άφησαν οι προηγούμενοι να συμβεί κι εμείς τώρα είμαστε δυνατοί, είμαστε παραγωγικοί, ….είμαστε περήφανοι και θέλουμε να βγούμε προς τα έξω, αρκετά καταπιεστήκαμε, ήρθε η ώρα να γιορτάσουμε ξανά, μπορεί να μην έχουμε εθνικές εορτές, έχουμε όμως πια την επανένωση.»

ΟΙ ΜΗΤΕΡΕΣ

‘Όλα τα μεγάλα μυστικά έχουν μια ιδιαίτερη γεύση προτού τα μαρτυρήσεις και, αν είχαμε μπει στον κόπο να το γυρίσουμε λίγο αυτό το μυστικό μέσα στο στόμα μας, μπορεί και να προσέχαμε πως ήταν πικρό, σαν να μην είχε ωριμάσει ακόμη, σαν να το’χαμε βγάλει πρόωρα στο φως, σαν να το ‘χαμε κλέψει και διαδώσει πριν της ώρας του.’

ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ

Παρακολουθώ και περιμένω. Περιμένω να νικήσει η αξιοπρέπεια. Όταν συμβεί αυτό, τότε θα μπορέσω κι εγώ να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στην ανθρωπότητα. Προς το παρόν όμως περιμένω, όπως ο άθεος το θαύμα.

ΣΤ’ ΑΜΠΕΛΙΑ

«εννιά παιδικά καλοκαίρια αδιατάρακτης ευτυχίας, μέσα σε έναν ωκεανό αγάπης»

ΛΕΥΚΗ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗ

«Ποτέ δεν αλλάζουμε στ’ αλήθεια… Στην καλύτερη περίπτωση, εξερευνούμε κάποια παρθένα ακόμα εδάφη του χάρτη μας, στη χειρότερη τα έλη της ιστορίας μας… Η ζωή είναι μια ατελείωτη σειρά μπελάδων, με μερικές γαλήνιες στιγμές που οι άνθρωποι τις ονομάζουν ευτυχία…»

ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

«Τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Η στιγμή που όλα φαίνονται καθαρά, τόσο καθαρά, ώστε να είναι ανώνυμα, ή μήπως οι τόσες φορές που τα γεγονότα είναι θαμπά εξαιτίας της μέθης μιας επιτυχίας παράλογης, μιας νίκης αναίτιας –απέναντι σε ποιον και γιατί;- οι στιγμές που τα πράγματα έχουν όνομα, που είναι τυραννικά επώνυμα;»

ΕΝΑ ΠΕΝΤΙΓΚΡΙ

Γράφω αυτές τις σελίδες όπως θα ‘γραφε κανείς μια αναφορά ή ένα βιογραφικό, ως αποδεικτικό στοιχείο και αναμφίβολα για να τελειώνω με μια ζωή που δεν ήταν η δική μου.

ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΟΣΩΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ

Να έχει κανείς ρίζες είναι ίσως η σημαντικότερη και λιγότερο αναγνωρισμένη ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής. Και μία από αυτές που δυσκολευόμαστε περισσότερο να ορίσουμε.
– Σιμόν Βέιλ, Η ανάγκη για ρίζες

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ

«Δεν πέφτουμε ποτέ δύο φορές στην ίδια άβυσσο. Αλλά πέφτουμε πάντα με τον ίδιο τρόπο, με γελοιότητα και τρόμο.»