ΕΠΤΑ ΑΔΕΙΑ ΣΠΙΤΙΑ

Με παραπλανητική απλότητα, που κάπου χρωματίζει με μια πινελιά γλυκόπικρου χιούμορ, η Σβέμπλιν αφηγείται καταστάσεις άσχημες, δύσκολες ή απλά λυπητερές, διατηρώντας την ένταση του κάθε διηγήματός της με σαφήνεια και καθαρότητα ενώ δίνει ταυτόχρονα χώρο στον αναγνώστη της να δώσει τις δικές του ερμηνείες και να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα για τις προθέσεις ή την έκβαση της κάθε ιστορίας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Η εξιστόρηση της αλήθειας συνίσταται στο να παραμένεις πιστός στην ύλη της ζωής, να προσπαθείς να συλλάβεις, αν και ποτέ δεν το καταφέρνεις απόλυτα, αυτή καθαυτή την αίσθηση ότι είσαι ζωντανός. Συνίσταται στο να βρεις μια γλώσσα. Και στο να είσαι πιστός στο γεγονός, στο μόνο συνεπές γεγονός, ότι πολλά πράγματα στη ζωή – ω, πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε – είναι αδύνατον να εξηγηθούν.

ΧΙΛΙΑΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

‘Είναι καλύτερα να γράφεις απ’ το να μη γράφεις. Η ποίηση είναι ανατρεπτική γιατί σε εκθέτει, σε κάνει κομμάτια. Τολμάς να μην εμπιστεύεσαι τον ίδιο τον εαυτό σου. Τολμάς να απειθαρχείς. Αυτή είναι η ιδέα: να απειθαρχείς στα πάντα. Να απειθαρχείς στον ίδιο σου τον εαυτό: αυτό είναι το πιο σημαντικό. Είναι κεφαλαιώδες.’

ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ

‘Εάν κάποιος δε συντονίζει το βήμα του με το βήμα των συντρόφων του, αυτό ίσως οφείλεται στο ότι ακολουθεί έναν διαφορετικό τυμπανιστή. Ας προχωρά με το ρυθμό της μουσικής που αντιλαμβάνεται ο ίδιος, όποιο κι αν είναι το τέμπο της, όσο μακρινή κι αν ακούγεται.’ – Henry D. Thoreau

ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ

Κάθε αποχαιρετισμός έχει το δικό του ηθικό βάρος, και τη δική του στιγμή∙ έχει τελικά το δικό του χρώμα. Κάποιοι είναι τραυματικοί ενώ  κάποιοι άλλοι οδηγούν στην ευκταία αποδέσμευση. Η ιδέα του αποχαιρετισμού υπονοεί ότι η ευθύνη δεν πέφτει μόνο στον άλλον, αλλά και στις αναπόφευκτες προσδοκίες και ελπίδες που δημιουργούνται από εκείνους που πρέπει να τον αποδεχθούν. Ο Schlink γεμίζει με σιωπές τον εξωτερικό κόσμο των ηρώων του, οι οποίοι μέσα από τους ενδοσκοπικούς μονολόγους τους αναζητούν μια κρυμμένη αλήθεια, που παραμένει γι’ αυτούς, σχεδόν εσκεμμένα, αόρατη. Είτε  αφορούν σε ένα λάθος, σε ένα μοιραίο γεγονός ή σε μια προδοσία, οι αποχωρισμοί αυτοί κατακλύζουν τους ήρωες με έντονα συναισθήματα αγάπης ή μίσους, πικρίας, λύπης και πάνω απ’ όλα ενοχής.

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΛΑΡΗ

Ένας από τους κυρίαρχους μύθους στην πορεία της αμερικανικής αυτο-κατανόησης και κουλτούρας είναι ότι με την προώθηση κάποιου προς τα δυτικά και το αντάμωμα με την ερημιά και την άγρια φύση θα διαλυθούν οι στενοί δεσμοί του παλιού κόσμου και ο μετανάστης θα γίνει Αμερικάνος. Ο Τζον Γουίλιαμς επιχειρεί να τοποθετηθεί σταθερά στην αμερικανική παράδοση με ‘Το Πέρασμα του Μακελάρη’ που χαρακτηρίζεται από έντονα στοιχεία αλληγορίας και εθνικού μύθου.

ΑΝΤΙΟ, ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Μια ιστορία ενηλικίωσης με μια οικογενειακή τραγωδία στο επίκεντρό της. Ένα ευαίσθητο μυθιστόρημα για την αντιμετώπιση του τραύματος και το χτίσιμο της ταυτότητας.

NEVERHOME

Ο Λερντ Χαντ με το ‘Neverhome’ παραδίδει στους αναγνώστες του μια ιστορία που έχει όλα τα στοιχεία της Οδύσσειας· την εξυπνάδα του ήρωα και τη δίψα του για περιπέτεια, τη συνάντηση με τον μέντορα, την αντιμετώπιση των εχθρών, την αναγνώριση των συμμάχων, δοκιμασίες, φυλακίσεις και τελικά την ανταμοιβή, την επιστροφή στην Ιθάκη.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΗ

‘ Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, δεν ήταν αλήθεια ότι τους Εβραίους τους μισούσαμε. Τρόπος του λέγειν ήταν. Γιατί και το μίσος είναι μια άμεση ανθρώπινη σχέση. Αν είχαμε πραγματικό μίσος για τους Εβραίους, θα ήταν σαν να τους αγαπούσαμε. Όχι, οι Εβραίοι ήταν πολύ απλά άνθρωποι από άλλο άστρο – συγκεκριμένα από το άστρο του Δαβίδ και της Σιών. Που μπορεί να ήταν λαμπρότατο, αλλά για εμάς δυστυχώς βρισκόταν πιο κάτω από τον ορίζοντα. Ως εκ τούτου, το να ερωτευτεί κανείς Εβραία δεν μπορούσε να θεωρηθεί μία συγγνωστή διαστροφή όπως, ας πούμε, η ομοφυλοφιλία. Επρόκειτο για κάτι απολύτως ακατανόητο, μια ψυχική απονέκρωση, για κάτι χειρότερο κι από προδοσία, χειρότερο κι από παράβαση των όρκων.’