Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Ο συγγραφέας αντιμετωπίζει με κριτική ματιά την κοινωνία των ορεινών χωριών του Ρεθύμνου κατά τη δεκαετία του ’50, μια κοινωνία κλειστή, μητριαρχική με αυστηρούς ηθικούς κανόνες που όμως παραβιάζονται ανενδοίαστα όταν το επιβάλλει το προσωπικό συμφέρον,  μια κοινωνία που δεν ακολουθεί την εποχή της και εύκολα στιγματίζει τον ψυχικά άρρωστο και την οικογένειά του.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ

Ο Κυθρεώτης μέσα από ένα δοκίμιο για το δικηγορικό επάγγελμα, το οποίο λόγω των σπουδών του και των επαγγελματικών δραστηριοτήτων του γνωρίζει σε βάθος, και χρησιμοποιώντας ως όργανο τον ήρωά του παραθέτει και μοιράζεται με τον αναγνώστη μια σειρά από μικρές και μεγάλες αλήθειες, σκέψεις, συμπεράσματα, απόψεις ή και ιδέες για τη ζωή και την επιλογή του τρόπου να τη ζήσεις.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ (ΔΕΝ) ΕΙΠΑ ΣΤΟΝ ΨΥΧΟΛΟΓΟ ΜΟΥ

Βιβλίο που αφιερώνεται σ’όλους τους αδιέξοδους ανθρώπους της ζωής της συγγραφέως, είναι η συλλογή διηγημάτων της Τατιάνας Κίρχοφ που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ με τον τίτλο ‘Ιστορίες που (δεν) είπα στον ψυχολόγο μου’.

HORTUS CONCLUSUS

‘Και με το φως των σελίδων,  των λόγων, των εικόνων, των μυρωδιών, των γεύσεων και των καθημερινών ελάχιστων πράξεων, όλα επανήλθαν.’

Δέντρα, πολλά δέντρα

Η Ρούλα Γεωργακοπούλου θέλει, μ’ αυτή την εξομολόγηση, να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς της με την ιστορία της. Θέλει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να ξεκινήσει για το υπόλοιπο του βίου της ξαλαφρωμένη. Και το επιχειρεί χωρίς μελοδραματισμούς, με την ειλικρίνεια και το χιούμορ που χαρακτηρίζει τη γραφή της.

ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ίσως αυτή η Κυριακή βοηθά τον αναγνώστη να φέρει στο νου του τις «προσωπικές» του Κυριακές το καλοκαίρι. Κυριακές που κουβαλούσαν προσδοκίες και απογοητεύσεις. Κυριακές ραθυμίας από τα παιδικά χρόνια αλλά και Κυριακές ξεκούρασης ή μοναξιάς στην ενήλικη ζωή.

ΜΠΕΡΛΙΝ

«γιατί, γιατί στον διάολο να προσφέρουμε με τόση γενναιοδωρία άλλοθι σε μια κοινωνία που ισχυρίζεται πως έχει καταλάβει, ενώ φουντώνει η άποψη ότι πάνε αυτά πέρασαν, κουραστήκαμε να μας θυμίζουν συνέχεια το παρελθόν,…εμείς δεν είχαμε ιδέα, αυτό ήταν μια ανωμαλία που την άφησαν οι προηγούμενοι να συμβεί κι εμείς τώρα είμαστε δυνατοί, είμαστε παραγωγικοί, ….είμαστε περήφανοι και θέλουμε να βγούμε προς τα έξω, αρκετά καταπιεστήκαμε, ήρθε η ώρα να γιορτάσουμε ξανά, μπορεί να μην έχουμε εθνικές εορτές, έχουμε όμως πια την επανένωση.»

ΣΤ’ ΑΜΠΕΛΙΑ

«εννιά παιδικά καλοκαίρια αδιατάρακτης ευτυχίας, μέσα σε έναν ωκεανό αγάπης»

ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

«Τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Η στιγμή που όλα φαίνονται καθαρά, τόσο καθαρά, ώστε να είναι ανώνυμα, ή μήπως οι τόσες φορές που τα γεγονότα είναι θαμπά εξαιτίας της μέθης μιας επιτυχίας παράλογης, μιας νίκης αναίτιας –απέναντι σε ποιον και γιατί;- οι στιγμές που τα πράγματα έχουν όνομα, που είναι τυραννικά επώνυμα;»